Het gezinsuitje naar opa en oma

Rond 11 uur stap je met het hele gezin de auto in, dagje naar opa en oma. Op bezoek, kletsen, de kinderen ‘ in het gareel houden’, samen eten aan een volle tafel. Alles gaat op zich goed. Aan de buitenkant. In je hoofd maakt alles overuren. Onderweg naar huis na het avondeten, zijn de kinderen jengelig moe op de achterbank wat aan het klieren. Dat is de druppel – je wordt nu zelf ook geïrriteerd naar hen toe en snauwt ze toe: ‘kan het nu eindelijk eens even stil zijn!’….

Oftewel: je grens is ruimschoots bereikt.

Op dit punt kan het 2 kanten uit gaan:

Noch jij, noch je partner hebben door dat de snauw pure stress is en krijgen hoogoplopende ruzie nadat je partner zegt dat ze het nogal een overdreven reactie vindt en zegt dat je best wat aardiger tegen de kinderen kan praten.

of

Je hebt het wel door en geeft je partner aan dat je hoofd vol zit en het gejengel er even niet meer bij kan hebben. Je partner laat jou met rust en richt zich verder op de kinderen zodat het weer rustiger wordt op de achterbank. Later kunnen jullie er samen wel op terug kijken om te zien of het ook anders kon.

Stress: soms is er geen ontkomen aan

Je kunt niet altijd voorkomen dat er stress-situaties ontstaan. Soms omdat je er bewust voor kiest om iets dat stressvol is wel te doen en soms omdat je er niet uit weg kunt of geen invloed hebt op de omstandigheden.

Het is dan wel heel belangrijk dat je op een effectieve manier aan kunt geven dat je grens bereikt is. Door niets te zeggen, zorg je ervoor dat er de stress verder op kan lopen. Dat gebeurt in jouw en een ander voelt dat niet, ziet het niet. Voor de ander was het immers ‘gewoon gezellig’.

Of je partner merkt wel degelijk de spanning in het contact, maar heeft geen flauw idee wat er is!

Je hebt immers geen luikje in je hoofd waardoor je partner even mee kan kijken naar wat er in je hoofd gebeurt. (Zou best wel eens handig zijn trouwens, scheelt een hoop misverstanden…;))

Maar goed, dat luikje is er dus niet en daarom moet je zelf je grens aan geven. En dat ook nog eens op een manier die voor de ander duidelijk is. Daarmee wordt het makkelijker om er met begrip op te reageren en de stress te laten zakken. Zelfs als je niet direct iets kunt doen aan de situatie, scheelt het al wel als je kunt delen wat er in je om gaat zodat de ander je snapt en er met mededogen op kan reageren in plaats van met irritatie.

Hoe?

  • Als je je eigen ‘anti-stresshandleiding’ hebt gemaakt aan de hand van de methode ‘Rust bij Autisme’, waarin je onder andere je stress-signalen en oplopende stress hebt weergegeven, dan kun je deze op een rustig moment met je partner doornemen. Dan weet je partner ook wat je nodig hebt op zo’n moment. Op een stressmoment kun je dan volstaan met: ik zit nu op een ‘8’. Geen hele uitleg en verhalen nodig. Alleen rust en dat doen wat je helpt om de stress weer te laten zakken (zie stap 4 over Balans en stap 5 over Ontprikkeling).
  • In een andere situatie kun je zonder veel uitleg kort aangeven wat je nodig hebt. Bijvoorbeeld:
    • ‘Ik heb wat hoofdpijn, ik ga even een rondje buiten lopen’.
    • ‘Ik doe even de deur dicht, ik kan me niet goed focussen op mijn werk als ik jullie hoor praten’.
    • Om bedenktijd te creëren voor het beantwoorden van een plotselinge vraag: ‘Ik ga er over nadenken, vanavond laat ik het je weten, ok?’

Je kunt van te voren voor jezelf bedenken wat je nodig hebt en zo nodig een paar handige zinnetjes bedenken die het makkelijker maken om daadwerkelijk je grens aan te geven. Als je dit op een stressmoment moet bedenken, is dat vaak lastig en kan het er een stuk botter uitkomen dan je eigenlijk wil.

Uiteraard komt er doorgaans meer bij kijken dan een eenvoudig zinnetje. Bovenstaande is vast een begin. Communicatie, grenzen aangeven, feedback geven is complex. Maar prima te leren. In een persoonlijk traject komt dit uitgebreid aan de orde, zodat je dit in jouw leven toe kunt passen.

Feest! Ella wordt 50!

50! Wow! Dat is een leeftijd waar een feest bij hoort! Je weet wel, zo’n groot feest met familie en vrienden, aanhang en desnoods de buren en wie weet wie nog meer!

Ella had een lijst gemaakt wie er moesten komen en ze bedacht dat ze wat af zouden huren en eten enzo lekker laten verzorgen. Hadden ze in elk geval geen gedoe in huis met al dat bezoek en alle rotzooi die er van zo’n feest weg komt. Thuis blijft het dan tenminste rustig.

De tijd verstreek. Ella regelde echter niets. Haar man vroeg er nog maar eens naar. Ze zuchtte…’zoveel mensen, iedereen die praat en eet. Uiteindelijk heb ik dan nooit echt contact met iemand. Ik vind er eigenlijk niets aan. Het is leuk voor iedereen, maar ik word er alleen maar dood- en doodmoe van. Dan moet ik straks 3 dagen bijtanken om weer te herstellen van de inspanning’.

Doordat ze het zo duidelijk aan gaf, begreep haar man waarom ze niets regelde: ze kon zich er niet toe zetten – zat helemaal ‘vast’, gewoon omdat ze het eigenlijk niet zag zitten. Toen ze erover door praatten, kon Ella aangeven wat ze wel wilde: gewoon met zijn 1 vriendin iets leuks doen. Lekker naar de sauna. En een klein feestje thuis met het gezin. Dat grote feest, dat doen anderen maar. Zij genoot van deze dag!

Kortom: door op een rustige, heldere manier je grens aan te geven, kun je óf voorkomen dat er onnodige stress ontstaat, óf makkelijker voorkomen dat de stress torenhoog oploopt en je compleet overprikkeld raakt (met ruzies, schelden, jezelf verliezen in de chaos en compleet afsluiten als gevolg). Een tijdige grens zorgt er ook voor dat je daarna sneller hersteld bent.

Heldere grenzen zorgen voor ruimte om jezelf te zijn.

Wil jij leren wat er nodig is om op tijd je grens aan te kunnen geven?

Op vrijdag 29 juni geeft ik een workshop over hoe je meer rust kunt creëren in je leven. Je maakt er kennis met de praktische methode ‘Rust bij Autisme’ en alle 7 stappen die je daarbij helpen.

Als je dit van jezelf helder hebt, wordt het ook makkelijker om tijdig je grens te voelen en dit op een effectieve manier aan te geven. Je bent van harte welkom!