Respectloos gedrag
De laatste tijd kwam het her en der met ouders weer ter sprake: respectloos gedrag van auti-puber naar een van de ouders.
Als bij een of beide ouders autisme speelt, is er dikwijls ook bij (een van) de kinderen sprake van autisme. Dat brengt de nodige extra zorgen met zich mee.
Het is lang niet altijd vanzelfsprekend dat je die zorgen als partners samen kunt delen. Vaak sta je er beide toch heel anders in en dat kan het lastig maken om elkaar te begrijpen en te steunen.
Het gevolg is dat je daarin beide eenzaam kunt voelen. Ik weet echter ook dat als je beide bereid bent om te leren hoe je weer contact maakt, je die steun wel bij elkaar kunt gaan vinden. En dat voelt zoveel fijner.
Ik deel het dus omdat ook dit soort dingen in auti-relaties belangrijk zijn: het vergt dat je beide goed bewust bent van ieders kwaliteiten als ouder en die inzet waar dat handig is.
Niet afgeven op de verschillende visie, maar juist benutten van die verschillen!
De auti-puber en de irritante moeder….
De laatste tijd is Sebastiaan behoorlijk onbeschoft tegen z’n moeder:
- haar stomweg negeren als ze wat zegt
- rotopmerkingen maken
- geregeld: ‘Hou daar nu eens mee op! Je bent irritant!’
- ronduit weigeren te doen wat hij moet doen
- een mega ongeïnteresseerde houding over alles wat ze goedbedoeld aandraagt om te gaan doen – hij zit immers maar op z’n kamer achter z’n pc. De hele dag. Zeker nu in deze tijd. Hetgeen wat hij buitenshuis te doen had, is immers ook weggevallen.
Marijke voelt zich diep ellendig.
Ze heeft zijn hele leven immers voor hem gezorgd – altijd was er extra zorg nodig en altijd deed ze alles voor hem om maar te zorgen dat het weer goed kwam – het hele gezin werd om dat auti-gedoe heen gebouwd!
En dan nu dit?!?
Zoooo ondankbaar!!!
Op een gegeven moment barst de bom voor haar: hier ligt een grens!
In dit huis gaan we respectvol met elkaar om!
Respectvol, hoe doe je dat als je van binnen ‘kortsluiting’ ervaart?
Sebastiaan is stil. Het contact wordt verbroken.
… Respectvol….wat is dat eigenlijk?
Hoe ziet dat er uit? Hoe geef je respectvol aan dat het niet gaat zoals je wilt?Hoe geef je woorden aan het onbehagelijke gevoel dat je krijgt als je moeder weer goedbedoeld iets voor je doet?
Hoe deal je met de ‘kortsluiting in je hoofd’ door al die heftige emoties van onvrede en boosheid?
Loslaten is moeilijk bij ‘zorgenkindjes’…
Peter zit er veel nuchterder in.
Die merkt op dat het tussen zijn vrouw en zoon echt even niet gaat. Hij gaat wel op een handig moment met Sebas in gesprek. Marijke wil hem nog wat tips geven, maar Peter geeft aan dat ze dit zelf wel regelen. Hij vraagt het wel als hij tips wil. Ze mag wel wat meer vertrouwen hebben in haar beide ‘auti-kerels’.
Loslaten dus…moeilijk…
Maar Peter heeft gelijk.
Nieuwe tijden, nieuwe stappen!
Sebas laat het later op de app weten dat hij het moeilijk vindt hoe ze doet. Dat zorgzame, dat toontje, altijd wat aandragen. Hij vraagt of ze hem voorlopig met rust wil laten, hij komt het wel vragen als hij toch wat nodig heeft. Hij gaat heus wel zijn dingen doen, maar niet als ze ernaar vraagt. Hij doet het op zijn moment. Ze hoeft hem niet zo onderschatten.
Helder.
Marijke vindt het lastig om het ‘zorgen’ op te geven, maar ze doet haar best. Af en toe tuint ze er toch weer in en krijgt ze direct een reactie: “Je doet het weer!”
Maar deze keer gaat het niet meer op een onbeschofte toon. Het is nu niets meer dan puur even aangeven dat het gebeurt. Verhelderend.
Kleine zorgenkindjes worden groot en uiteindelijk ook gewoon puberig op hun weg naar zelfstandigheid. Op een andere manier en een ander moment dan meestal gebruikelijk, maar het gebeurt wel! Dat vraagt om nieuwe verhoudingen in het gezin. Eigenlijk is het dus een super mooie ontwikkeling.
Bij moeilijk gedrag geldt wat mij betreft altijd de vraag:
Waarom heeft hij/zij dit gedrag nodig?
Dat is soms moeilijk te zien, zeker als je er middenin zit!
Maar voor nu is het antwoord helder: het is tijd voor verandering!
Extra uitleg bij deze ‘Dagelijkse Dingetjes’
Verwoorden van gevoelens is een lastige. Bij kinderen met autisme zie je dat dit vaak geuit wordt in ontzettend dwars gedrag, teveel aanpassen of volledig terugtrekken.
Dit zijn belangrijke signalen om je af te vragen: waarom heeft mijn kind dit gedrag nodig?
Dat is een zoektocht – wij hebben in deze zoektocht de nodige hulp gehad. Zo leerden we kijken naar de betekenis en de functie van moeilijk gedrag. Want ken je die, dan kan het machteloze gevoel van ‘hoe moet ik hiermee om gaan?!’ plaats maken voor mogelijkheden.
Als je rondom de kinderen hulp hebt en dingen leert, kijk dan ook of je bepaalde dingen herkent in je eigen gedrag en in je relatie. Grote kans dat je bepaalde gelijkenissen ziet omdat veel van wat we doen en laten als een vast patroon ingesleten is. Omdat het voor een bepaalde tijd handig was.
Neem bijvoorbeeld mijn zorgzaamheid – als kind al geleerd (ik kom ook uit een auti-gezin)- als moeder veel moeten doen en ook gewoon ongevraagd op mijn partner toegepast….dat laatste was dan weer helemaal niet zo handig! Het heeft een tijd geduurd voor we dat zelf bewust door hadden. Daarvoor voelde het alleen niet goed, gaf een hoop gedoe…maar zonder dat je dat ‘niet goed voelen’ kunt duiden, heb je er alleen last van.
Welke patronen zie jij in je relatie?
Welke vind je prettig?
Welke niet?
Kun je daar samen met je partner naar kijken?
Gevoelens verwoorden
Volwassenen hebben op een gegeven moment geleerd dat bepaald gedrag niet handig is, niet geaccepteerd wordt en niet het gewenste resultaat op levert…
Maar dat neemt niet weg dat het erg moeilijk is om woorden te geven aan dat wat er van binnen gebeurt aan gevoelens, emoties, behoeften.
In mijn praktijk maak ik daarom graag gebruik van kaarten met woorden erop die gevoelens en behoeften weer geven.
Op herkenning kiezen welke woorden passend zijn, is vaak wel goed te doen. Dit helpt ontzettend om te duiden wat er precies aan de hand is en van daaruit kun je weer verder moet zoeken naar ‘wat wil ik wél?’ en hoe deel ik dat met mijn partner?
Als je dit zelf leert, kun je dit ook aan je kinderen voorleven. Als ze ouder zijn, kun je ze eventueel vertellen over je eigen leerproces. Het kan voor hen fijn zijn te weten dat je begrijpt hoe lastig het is en dat je er in kunt groeien. Als je tijdens het opgroeien leert aangeven wat je nodig hebt, is het makkelijker om je leven meer vorm te geven zoals dat bij je past. Daar streven we zelf ook naar en ik gun het mijn kinderen dat ze dit ook leren. Jij vast ook.
Jezelf kennen, kunnen verwoorden wat er in je leeft en waar je behoefte aan hebt, is dus goed voor jezelf, de verbinding met je partner én voor je kinderen.
Dagelijkse Dingetjes bij autisme
Dit is een verhaal uit de serie ‘Dagelijkse Dingetjes op Donderdag’.
Dit zijn waargebeurde verhalen het het alledaagse leven met autisme, verpakt in een fictief ‘auti-gezien’.
Wil je de ‘Dagelijkse Dingetjes’ ontvangen in je mailbox, meld je dan hier aan voor mijn mail. Dan tref je alle belevenissen van Peter, Marijke en hun kinderen elke donderdag in je mailbox!
