We waren op vakantie in de Dolomieten. Heerlijk de bergen in – dat doet ons goed!
Ieder van ons heeft een eigen looptempo en voorkeur qua soort pad: stijl en uitdagend of rustig stijgend.
Aanpassen op andermans tempo is lastig.
Maar we willen toch samen op pad.
Hoe zullen we dat doen?
Er wordt een mooie oplossing bedacht: er zijn 2 wegen naar 1 bepaald punt.
De ene is een steile klim, kort maar krachtig.
De ander is een wandelpad dat rustig aan omhoog gaat.
Wie rustig wil lopen, vertrekt eerst en pakt het wandelpad.
De anderen gaan even later via de steile klim.
We zijn allemaal blij om elkaar weer te zien bij de afgesproken plaats.
Vanaf daar is er maar 1 pad omhoog. We lopen dus samen, maar wel op eigen tempo!
Tip
Iedereen kan bijdragen aan het bedenken van een oplossing. Als je iets samen wilt ondernemen, ben je ook samen verantwoordelijk om een geschikte manier te vinden.
Overdenking
Ik vind dit ook een mooie metafoor voor je “levenspad” en je eigen “levenstempo”.
Bij autisme loopt dit pad anders dan dat van de meeste mensen.
Ik denk dat een groot deel van de problemen bij autisme ontstaan juist omdat er een levenspad en levenstempo verwacht worden, die niet bij je eigen natuurlijke ‘zijn’ passen.
Stel je maar eens voor dat je bergop altijd harder moet lopen dan je eigen lijf aan kan. Of je je altijd in moet houden terwijl je eigen lijf sneller wil….
Beide putten je uit omdat je je oeverloos aan probeert te passen aan dat wat we als ‘normaal’ beschouwen. Dit begint voor veel autistische kinderen al op school en gaat door tot ver in het volwassen leven. Totdat je volledig opgebrand bent…
En als je altijd aan het overleven bent, is er voor ‘samen’ geen ruimte meer. ‘Samen’ kan als ieder ontspannen zichzelf mag zijn.
In hoeverre leef jij op je eigen manier en eigen tempo?
Wil jij ontdekken hoe je op je eigen tempo kunt leven?
Met vermoeidheid, piekergedachtes die door je hoofd racen en altijd snoeihard werken om te voldoen aan een ‘normaal’, is de kans groot dat je geen idee meer hebt wat van nature een prettige manier van leven zou zijn voor jou. Een manier waarin je rekening houdt met jezelf en je autisme.
Wil je weten je daarvoor nodig hebt?
Dit leer je in het jaartraject ‘Laat stress geen burn-out worden!’
Rustig aan!
Op je eigen tempo her en der een blog of een ‘Dagelijkse Dingetjes op Donderdag’ lezen en zo meer ontdekken over autisme en wat het voor jou betekent?
Meld je dan aan voor mijn nieuwsmail.
En eh… Je mag je natuurlijk op elk moment net zo makkelijk weer uitschrijven zodra je er genoeg van hebt;) Doe wat past bij jou!
Mooie metafoor inderdaad. Kiezen voor een andere route en dat dat niet erg is.