Bewegen maakt ruimte voor contact

Geen zin om naar buiten te gaan

Peter is zwaar geïrriteerd. Iedereen wéét dat naar buiten gaan belangrijk is!

En toch hangt het allemaal maar achter een beeldscherm… Op de bank, op hun eigen kamer en soms zelfs aan tafel. Ook al is de regel dat dit niet mag.

En elke keer dat hij erover begint, krijgt hij een zucht of een ‘ja, doen we wel een keer’.

Maar in de praktijk komt er niet zo veel van. Er is altijd wel wat waarom het niet gebeurt. Meestal krijgen ze het antwoord: ‘geen zin in’.

Maar al dat binnen zitten, doet ook geen goed. Dus wat nu?

Aangezien Peter vooral gefrustreerd raakt omdat het bepaald niet gaat zoals hij denkt dat goed is, besluiten ze dat hij dit stuk met de kinderen even met rust laat. Vanuit frustratie wordt het contact immers niet beter.

Hij gaat eerst zelf een flink stuk fietsen om te ontladen. Dat lucht op.

Als de rust weer gekeerd is, kan er prima met elkaar besproken worden wat er nodig is om de drempel naar buiten over te gaan:

• Het moet leuk zijn
• Ieder heeft erin mee gedacht, zodat het iets gezamenlijks wordt.
• Het moet duidelijk zijn wanneer ze gaan, waar ze heen gaan, hoe lang ze rijden, wat ze gaan doen, hoe laat ze ongeveer terug zijn (ook ivm een game-afspraak).

Met horten en stoten lukt het om wat af te spreken.

Als het zover is, is het toch nog een klus om iedereen de auto in te krijgen. Marijke regelt dat de kinderen aangestuurd worden. Peter zorgt voor de praktische zaken. Zo werkt dit voor hen het beste.

Peter heeft voor zichzelf al bedacht dat ze vast niet precies op tijd vertrekken. Dit bewust voor zichzelf weten, maakt dat hij zich er niet zo druk om maakt en gewoon wacht tot iedereen in de auto zit, ook al is hij zelf het liefst iemand die zich aan de afgesproken tijden houdt.

Eenmaal in het bos, valt alle spanning weg. Heerlijk lopen, rennen, wat kletsen, gek doen, lachen. Lekker los en speels! Lekker uitwaaien! Kortom: fijn samen zijn.

Het doet goed even eruit te zijn.

Letterlijk de drempel van de voordeur over gaan had een paar dagen voorbereiding nodig, maar nu het eenmaal zo ver is, zijn ze blij dat ze die moeite erin gestopt hebben.

PS: de foto die ik gebruikt heb voor deze Dagelijkse Dingetjes, is een foto van onze dochter (toen 17 of 18 jaar) in het Belevenissenbos in Lelystad.

Mocht je in de buurt wonen: ook voor ‘grote kinderen’/’volwassenen’ is dit leuk;) Veel klimmen, grote schommel-dingen, kabelbaan enz.

Extra uitleg bij de Dagelijkse Dingetjes

Van binnen zitten, kun je aardig lamlendig worden.

Vaak raak je dan onderprikkeld op bepaalde gebieden, waardoor het letterlijk in beweging komen nóg moeilijker wordt. Het is dus belangrijk om dit te doorbreken!

Naar buiten gaan en bewegen prikkelt alle zintuigen, laat je weer contact maken met heel je lijf.

Zeker als je een denker bent of als het chaos is in je hoofd, is het inzetten van je lijf en zintuigen heel belangrijk om weer grip te krijgen op jezelf.

Geen zin…

Bij allerlei ‘geen zin-uitspraken’ helpt het om zorgvuldig te kijken naar wat het lastig maakt en wat helpend is om die beweging weer in te zetten.

Dit geldt trouwens niet alleen voor je kinderen. Grote kans dat ook voor jou geldt dat het lastig kan zijn om die drempel over te gaan en dat de juiste voorbereiding je helpt om die stap wél te nemen.

Die voorbereiding vraagt wel om rust.

In de Dagelijkse Dingetjes noemde ik al dat Peter er daarom voor koos om eerst die eigen frustratie wat te ’temmen’. Die frustratie is wel een belangrijk signaal dat het om iets gaat dat belangrijk is, dus goed om dit serieus te nemen.

Maar contact maken vanuit frustratie is doorgaans weinig succesvol (dan ontstaat er eerder een conflict dan een oplossing).

Als voorbereiding kun je denken aan:

• Aansluiten bij interesses.
• Duidelijkheid over wat er precies gedaan wordt, hoe lang en wanneer.
• De tijd nemen voor de voorbereiding. Dat zal voor de een gaan om enkele dagen vooraf en voor een ander is misschien een paar uur vooraf prima.
• Taken verdelen op basis van wat ieder het beste kan.
• Als het gaat om voorbereiding, kun je ook met elkaar afspreken of er vlak ervoor nog een herinnering nodig is. En zo ja: hoe? (agendareminder, zegt iemand het en zo ja, hoe lang van te voren? Wij zelf doen bijv 1x in onze discord-gezinsgroep een herinnering en verder niets, anders is het weer teveel ‘gezeur’.)

Het vraagt vaak ook van jou als ouder dat je een goede balans vindt tussen meebewegen met de kinderen en sturing bieden zodat ieder precies weet wat te doen.

Als je zelf niet lekker in je vel zit en je een vol hoofd hebt, is dit ‘fijne spel’ vrijwel onmogelijk. Dan is het belangrijk om samen met je partner goed te kijken hoe jullie dit toch samen vorm geven. In dit voorbeeld richtte Peter zich daarom op de praktische zaken en Marijke meer op de kinderen. Zo is het als geheel goed geregeld.

Wat wij zelf doen

Een wandelingetje in de buurt of even het bos in. Lopend of met de mountainbike. Of even met het hele gezin het Belevenissenbos in en lekker klimmen, schommelen, gek doen.

Dat zijn de momenten waarop we goed contact hebben met elkaar.

We kletsen over de dag, over iets dat leuk is, over iets dat lastig was of om nieuwe oplossingen te bedenken voor programmeer-problemen…. (zoon vraagt mij hiervoor omdat ik volgens hem zo raar denk, dat daar ideeën uit komen die hij never nooit niet had kunnen bedenken ;)).

Man en ik wandelen ook regelmatig even samen om even te praten – vaak ook even tussen het werken door (mijn kantoor is op loopafstand van ons huis en manlief werkt deels thuis – op die dagen kunnen we mooi even een lunchwandeling maken 😉).

Fysieke beweging is belangrijk. Om heel veel redenen. Ook om de ‘mentale beweging’ van heen en weer contact maken te stimuleren. Hetzij tussen jou en je partner – hetzij met de kinderen.

Vaak weten we dit ook wel, maar is het soms nog best een kunst om die drempel over te gaan en daadwerkelijk naar buiten te gaan.

Tip: zijn feestjes te intens?

Overweeg dan eens om een verjaardag gewoon met een bos- of strandwandeling te vieren.

Met een duidelijk begin, eind, leuke ‘paaltjesroute’ (zodat je niet over de weg hoeft na te denken) of een leuke bosspeeltuin als er jonge klauteraars mee zijn.

Je neemt wat lekkers mee voor onderweg en zorgt dat ieder weet dat het na de wandeling weer huiswaarts is. Behalve dat ieder lekker bezig is, blijft je huis je rustplek.

Qua weer moet het natuurlijk niet héél bar en boos zijn, maar dat is het niet vaak. Onze ervaring is dat zelfs wat druilerigheid de pret niet mag drukken. Lekker op kleden (zorg dat je droge voeten houdt!) en genieten!