Marijke heeft een knobbeltje in haar borst en is voor verder onderzoek door gestuurd. Peter zegt er niet veel van. Hij neemt ter kennisgeving aan.
In de weken daarna is hij wat teruggetrokken, snel mopperig, kortaf.
Zij ook.
Er hangt veel spanning in de lucht.
Ze ervaart hem als kil en afstandelijk. Net nu ze steun wil!
Ze zoekt die steun wel bij een vriendin, maar het is een troostprijs.
Ze wilde het van Peter.
‘Oh’
Als ze de uitslag krijgt, vertelt ze hem blij dat het niets is! Ze is zo opgelucht!
Peter kijkt op van zijn boek: ‘Oh’, is alles wat hij zegt.
Bruusk draait Marijke zich om en loopt naar boven. Stilletjes huilt ze in haar eentje op bed. Van teleurstelling, van ontlading van de spanning, van de opgekropte frustratie van geen steun voelen van Peter.
Een week lang leven ze hun gewone leven, functioneel praktisch naast elkaar – er is weinig contact.
Beweging en begrip
Tot ze samen een wandeling maken.
Peter begint te vertellen: dat hij wel zag dat het moeilijk was, maar zich geen raad wist. Hij was alleen maar bang om haar kwijt te raken, bang dat ze ernstig ziek zou zijn. Hij zat opgesloten in zijn angsten – voelde zich verstart en schuldig. Schuldig omdat hij niets kon doen.
Nu hij een kijkje in zijn hoofd heeft gegeven, is het de beurt aan Marijke.
Ook zij kan vertellen wat er in haar om ging en waar ze behoefte aan had gehad. Zonder verwijten, puur om te delen.
De beweging van hun lichaam tijdens het wandelen, geeft ook weer beweging in hun hoofd en beweging naar elkaar.
Meer is er niet nodig.
Er hoeft immers niets opgelost te worden, niets veranderd te worden of anders aangepakt te worden.
Ze zijn wie ze zijn, ook al valt dat niet binnen het ‘perfecte plaatje’.
Het enige dat ze zich voornemen is om wat eerder te gaan wandelen als er weer zo’n onbegrepen spanning gevoeld wordt.
Extra info over de Dagelijkse Dingetjes
Heftige emoties zijn lastige dingen….ze kunnen je compleet overspoelen en lamleggen. En op een of andere manier gaat dat altijd samen met een dringend beroep van de buitenwereld (in dit verhaal Marijke) op actie, op de juiste woorden, op inleven,…
Maar als je zelf overspoeld bent door emoties en moeite hebt om in jezelf de boel weer te ordenen en te kunnen plaatsen, dan is ‘goed’ reageren naar de buitenwereld eigenlijk onmogelijk.
Heftige emoties vragen vaak ook meer tijd om te verwerken. Dat is ingewikkelde materie. Feitelijke informatie kan veel makkelijker en sneller verwerkt worden.
Binnen een relatie is het heel belangrijk om dit te weten. Dat haalt een hoop druk weg van verwachtingen waar niet aan voldaan kan worden. En het scheelt onnodig verdriet.
In deze situatie was er al verdriet en angst i.v.m. mogelijk borstkanker. Dat alleen al is heftig genoeg. Als daar dan ook nog bovenop komt dat je elkaar niet begrijpt in de wijze waarop je daarmee om gaat en je daarin beide eenzaam en ellendig voelt, is dat laatste het onnodige verdriet.
Ik denk wel dat zolang je je bewust blijft van het feit dat niemand expres rottig gaat lopen doen, het helpt om open minded te blijven zoeken naar wat er onder zit. Hoe vervelend het gedrag er aan de buitenkant ook uit ziet.
En soms kost ook echt even tijd om dat weer te kunnen zien.
Dat geldt uiteraard niet alleen voor degene met autisme, dat geldt voor ieder mens. Soms kunnen we onszelf alleen zo ontzettend in de weg zitten door muurvast in eigen overtuigingen te blijven hangen (“hij is kil”/”ik kan het niet”/”ik doe het toch niet goed”, dat soort dingen…).
Soms lijkt de liefde bevroren (vandaar het hartje van ijs in het plaatje) en ligt de belangrijkste sleutel voor moeilijke momenten in je relatie in het ‘ontdooien’ van je gedachten en verwachtingen.
Letterlijk bewegen helpt vaak ontzettend om ook beweging te krijgen in je hoofd, zodat je niet compleet vast loopt.
Loop je los! Lekker samen.
Naast elkaar in plaats van tegenover elkaar.
Lekker in de frisse buitenlucht, even weg uit je eigen plek.
Dan kun je samen delen en ordenen wat er aan de hand was. En zien wat er eigenlijk van binnen gebeurde. Dat lucht op.
Dagelijkse Dingetjes bij autisme
Dit is een verhaal uit de serie ‘Dagelijkse Dingetjes op Donderdag’.
Dit zijn waargebeurde verhalen het het alledaagse leven met autisme, verpakt in een fictief ‘auti-gezien’.
Wil je de ‘Dagelijkse Dingetjes’ ontvangen in je mailbox, meld je dan hier aan voor mijn mail. Dan tref je alle belevenissen van Peter, Marijke en hun kinderen elke donderdag in je mailbox!
